Gromady uśmiechniętych dyniowych twarzy skupiają się pod tuszową kopułą, uchwycając ciężką, pełną oczekiwania atmosferę październikowej północy. Nad ich postrzępionymi uśmiechami tańczą cienie rodzącego się rytuału na powierzchni szklanego grzyba, osadzonego na kolumnie fioletowych, splątanych pnączy. Ta kompozycja przywodzi na myśl bezruch leśnej polany, gdzie każdy fakturowany pająk zdaje się wstrzymywać oddech. Posiadanie takiego dzieła zachowuje fragment najbardziej ulotnych tajemnic sezonu, ciche ukłonienie dla tych, którzy odnajdują głębię w cieniach.