Piet Mondrian’ın Dune II eseri, kum tepelerini yatay katmanlar ve yükselen formlar üzerinden ele alan sadeleştirilmiş bir peyzaj sunar. Bitki örtüsü ve zemin, kısa ve parçalı fırça darbeleriyle yüzeyde titreşimli bir yapı oluşturur.

Çalışma, sanatçının doğalcılıktan uzaklaşarak renk ve yüzey ilişkisine odaklandığı geçiş dönemine aittir. Noktasal ve yönlü boya kullanımı, kompozisyona ritmik bir yoğunluk kazandırır.

Doğal tonlara sahip, sakin ve dengeli iç mekânlarda uyumlu bir görsel etki oluşturur.