Osmanlı devlet düzeni, on yedinci asırdan itibaren hissedilmeye başlanan
bozulmalarıyla, özellikle savaşlarda yaşanan bozgunlarla birlikte on
sekizinci yüzyılda tüm kurumlarında açıkça görünür hale gelmiştir.
Abdullah Efendi gibi ilmiyenin önemli bir makamını işgal eden kişiler,
devletin geçmişi ile o anki durumu ve geleceği arasındaki bağı kurarak,
yeniden kuvvetlendirmenin yollarını göstermiştir. Tatarcık Lâyihası da,
Osmanlı Devleti'nin içinde bulunduğu olumsuz durumdan kurtulması için
gerekli adımları içeren eserlerden biridir ve Sultan III. Selim'e
sunulan bir kalkınma tasarısı ve projesidir.